Zelfvertrouwen en zelfzeker zijn, niet altijd zo gemakkelijk

Van Leslie

29 januari 2018

Normaal zou ik vandaag het “wonderlijke momenten” postje schrijven van afgelopen week, maar dit onderwerp speelde sinds gisteren in mijn gedachten. Dus vandaag hebben we het hier over, de wonderlijke momenten kunnen tot morgen wachten 🙂

Zelfvertrouwen en zelfzeker zijn, hoe kom ik erop? Tja, het is iets waar ik zelf mijn hele leven met geworsteld heb en mijn kinderen ook, mijn oudste dan toch. En dat voor een kind dat als kleuter de wereld inging zonder problemen. Hoe begon het dan? Niet ver te zoeken: pesten. Vanaf het derde leerjaar, samen met het vierde was dat een heel groot probleem bij hem in de klas. Zo erg zelfs, dat hij vlak voor de paasvakantie van het vierde leerjaar eens zei dat het eigenlijk beter zou zijn als hij niet bestond. Dat was voor ons toen de druppel en leidde tot onze uiteindelijke beslissing om huisonderwijs te geven. Maar daar had ik al eens over geschreven en dat doen we nu niet opnieuw.

Waar ik het wel wil over hebben is dat in die periode zijn zelfvertrouwen helemaal verdwenen was en dat het heel lang geduurd heeft voor het terugkwam. En ja, ik zie dat elke dag in hem, want waar hij vroeger het liefst van al gewoon thuis zat, is hij nu degene die constant dingen opzoekt om te doen waar hij ons niet nodig heeft en zelf zijn weg zoekt. Maar soms, door al dat groeien dat hij daarin doet, durf ik al eens te vergeten dat het hem op sommige zaken toch nog steeds parten speelt en daar botsten we zaterdag weer tegen.

Eén van zijn hobby’s is judo, en hij is vastbesloten hier veel beter in te worden, en daar horen dan natuurlijk wedstrijden bij. Tot nu toe heeft hij er een aantal achter de rug, maar spijtig genoeg geen één kunnen winnen. Na het spreken met de trainer, kwam toch naar voor dat hij eigenlijk niet echt zelfzeker op de mat staat. En op zo’n momenten vraag ik mij af, of het nog een overblijfsel is van die twee jaar.

Toen ik het er die avond met mijn man over had, zei hij me, dat ik eens naar mezelf moest kijken. Misschien een rare opmerking, zou je denken, maar ik snapte direct wat hij bedoelde. Ook ik heb een pestverleden, en ook ik heb lang met mijn zelfvertrouwen geworsteld. Eerlijk? Pas toen ik mijn man leerde kennen, heb ik dat kunnen opbouwen, voor een groot deel dankzij hem. Maar toch zijn er nog steeds momenten waarop ik ermee worstel. Momenten dat ik liever wegkruip dan buiten kom. Momenten waarop ik het gevoel heb dat iedereen over mij bezig is en niet op een positieve manier. Dus ja, ik snap best dat het normaal is dat hij nog niet helemaal daar is.

Het spijtige is dat ik hem ook niet echt kan helpen, een groot deel moet hij zelf doen. En als mama is dat toch wel even moeilijk. Ik zou zo graag willen dat ik met een knip van de vingers er voor kon zorgen dat alles in orde komt, maar ik kan alleen maar hopen dat hij in de toekomst nog verder evolueert en dat zijn zelfvertrouwen nog meer terugkomt. Maar ik hou goede moed. Want voor een kind met een pestverleden, doet hij het in mijn ogen verbazend goed. Ik zou op zijn leeftijd nooit een week op kamp geweest zijn als er niemand was die ik kende, terwijl hij niets liever doet. En dan denk ik, het komt vast wel goed met die knaap van mij.

Dit vind je misschien ook interessant…

Reset Week 3

Reset Week 3

Elke avond posten, dat wordt het niet, de postjes zijn veel te veel hetzelfde. Dan maar één keer per week en ik vul...

Reset Week 2 Dag 3

Reset Week 2 Dag 3

Vandaag begon ik stilletjesaan te zien wat ik terug wil creëren: rust! Tijdens het ochtendmoment haalden ze de grote...

0 reacties

Een reactie versturen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *