Thuisonderwijs en socialisatie

Jaja, het s-woord. Op elke blog, website of eender wat dat met TO te maken heeft, in eender welk land dan ook, komt dit wel eens ter sprake. Niet omdat we er zelf zo van wakker liggen, maar wel omdat andere mensen ervan wakker liggen en bedenken dat wij onze kinderen te kort doen want “hoe zullen ze anders later weten hoe ze in het echte leven moeten staan”. Hmm, persoonlijk denk ik dat mijn jongens meer in het echte leven staan dan kinderen die een hele dag op de schoolbanken zitten met leeftijdsgenoten.  Maar goed, socialisatie dus.

Als ik even de twee grote periodes in hun leven vergelijk met elkaar zie ik toch duidelijke verschillen. Onze oudste ging naar school vanaf de eerste kleuterklas tot en met het vierde leerjaar. Ik kreeg telkens te horen dat mijn kind, mijn extroverte, uitbundige kind, dat op een speelplein of in een park altijd anderen uitnodigde om mee te spelen, altijd heel stil en verlegen was op school. Dat hij niet veel moeite deed om met andere kinderen te spelen en zodra de jongste ook naar school ging, speelde hij zelfs enkel met zijn broer op de speelplaats. In het eerste leerjaar beterde dat iets, toen kreeg hij een kameraadje in zijn klas en dat liep wel doorheen de jaren, maar verder verergerde de situatie enkel maar, met uiteindelijk het resultaat dat hij gepest werd. Heel sociaal, dat schoolgaan, niet?

Bij de jongste zag ik (nog) geen tekenen van gepest worden, maar ook daar liep het vriendjes maken niet zoals het zou moeten. Met zijn spraakproblemen aan de ene kant, en het feit dat zijn potje elke dag overvol liep op school, was het voor hem niet gemakkelijk om contacten te leggen. Hij had het te druk met zijn aandacht bij de lessen te houden en dit liep door tijdens de speeltijd.

Als ik het dan nu zie, sinds ze thuisonderwijs krijgen, heb ik hier dagelijks wel vriendjes aan de deur die vragen of ze komen buiten spelen. Onze oudste had vorige week een eerste verjaardagsfeestje waarvoor hij uitgenodigd was. En er staat geen leeftijd op. Ze spelen even goed met kinderen jonger dan hun, als kinderen ouder dan hun. En zowel meisjes als jongens (jaja, er staan hier ook geregeld meisjes aan de deur. Help!)

Al bij al, ik maak me geen zorgen over socialisatie. Zoals je ziet, gaat de omgang met anderen veel beter nu dan vroeger. En dat kan ik alleen maar toejuichen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.